Vandaag de vierde therapie dag en heeft gedeeltelijk een vervolg van eerdere dagen gekregen, met name op het gebied van emotie en verdriet. Hierbij is vandaag ook toegevoegd een stukje eigenwaarde met als hoofddoel het opkomen voor zich zelf.

Zoals afgesproken hebben we vandaag Emma thuis gelaten om zodoende Nicolette wat minder afhankelijk te maken van haar Emma op uitzonderingen daar gelaten. Ze heeft Emma netjes op bed gelegd, daarna zijn we naar therapie gegaan en dat ging heel goed zonder Emma.

Nicolette lijkt hier aan te geven dat iets van haar is.

Paul heeft tijdens de oefeningen binnen op een niet al te vriendelijke / leuke manier iets van Nicolette afgenomen met als doel te kijken hoe Nicolette zou reageren. Ze reageerde dus precies zoals wij haar kennen. en Paul heeft haar later voorgedaan hoe ze hierop moet reageren. Na een aantal keertjes pikte ze dat goed op maar ze moet daarin nog wel gecoacht worden. Ook buiten op het dok lag hier vandaag de nadruk op zoals ook op het verdriet en emotie.

Nadat Nicolette een opdracht goed heeft uitgevoerd, mag ze een beloning kiezen. In dit geval dansen met de dolfijn.

Je kunt, al is het op afstand, aan haar gezicht zien wanneer ze iets goed heeft uitgevoerd of niet. De lach op haar gezicht spreekt dan voor zich maar anderzijds zie je ook meteen dat ze ineen krimpt als ze wordt geconfronteerd met zaken die ze niet leuk vindt. Dat zijn signalen van emotie/verdriet maar ook frustratie en boosheid zijn goed af te lezen aan haar houding/gedrag.

Om de sessie af te sluiten springt de Kanoa nog een keer door de lucht.